ZAGROŻENIA W KORZYSTANIU Z CHARYZMATÓW

 

NIEWŁAŚCIWE UŻYCIE CHARYZMATÓW

Charyzmaty mogą być używane niewłaściwie, mianowicie wówczas, kiedy charyzmatyk nie szuka chwały Boga ani dobra bliźniego, lecz kieruje się pychą i miłością własną, innymi słowy, kiedy ma na uwadze osobiste korzyści: wzbudzanie podziwu lub podporządkowanie sobie innych. Również charyzmatyka może dotknąć zniewolenie przez jakieś zło. Jak już powiedzieliśmy, charyzmaty nie są oznaką świętości. Wady charyzmatyka, brak pracy nad sobą, zlekceważenie potrzeby duchowego oczyszczenia, będzie starał się wykorzystać zły duch, aby doprowadzić do zniewolenia. Sam Jezus ostrzega przed taką sytuacją w Kazaniu na Górze:

“Wielu powie mi w owym dniu: „Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wiele cudów mocą Twego imienia?” Wtedy oświadczę im: „Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy dopuszczacie się nieprawości” “(Mt 7,22).

 

Skutkiem niewłaściwego użycia charyzmatów będzie wielkie spustoszenie duchowe przede wszystkim w życiu danego charyzmatyka, będzie on coraz bardziej popadał w zniewolenie przez złego ducha, łudząc się, że jest narzędziem Bożym. Jego działalność będzie też zgubna dla wspólnoty, ponieważ zły duch, pod którego wpływy się dostał, będzie starał się przy pomocy „znaków mocy” doprowadzić do podziału wspólnoty, do intryg, do nieposłuszeństwa pasterzowi.
Dalszym skutkiem takiej działalności mogą być też fałszywe charyzmaty.

 

FAŁSZYWE CHARYZMATY

Mamy na myśli znaki nadprzyrodzone przypominające charyzmaty, które nie pochodzą do Ducha Świętego, lecz złego ducha. O możliwości takich znaków mówi Jezus w mowie eschatologicznej: “Wtedy jeśliby wam kto powiedział: „Oto tu jest Mesjasz” albo: „Tam”, nie wierzcie! Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i działać będą wielkie znaki i cuda, by w błąd wprowadzić, jeśli to możliwe, także wybranych” (Mt 24,23-24). Przed działaniem fałszywych proroków ostrzega św. Paweł Apostoł Tesaloniczan: “W sprawie przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa i naszego zgromadzenia się wokół Niego, prosimy was, bracia, abyście się nie dali zbyt łatwo zachwiać w waszym rozumieniu ani zastraszyć bądź przez ducha, bądź przez mowę, bądź przez list, rzekomo od nas pochodzący, jakoby już nastawał dzień Pański” (2 Tes 2,1-2). „Przez ducha” oznacza tutaj fałszywe proroctwo. Warto zwrócić uwagę na to, że zły duch nie tylko potrafi bluźnić i kłamać, ale też mówić prawdę. W Dziejach Apostolskich św. Łukasz pisze, że w Filippi opętana przez złego ducha wróżka biegała za Apostołem Pawłem i jego towarzyszami wołając: “Ci ludzie są sługami Boga Najwyższego, oni wam głoszą drogę zbawienia” (Dz 16,17).

Ks. dr hab. Andrzej Kowalczyk przytacza takie przykłady ze swojego doświadczenia kapłańskiego: “Sam byłem świadkiem fałszywego daru modlitwy w językach. Pewna osoba podczas uwielbienia w czasie Mszy św. modliła się w językach stojąc niedaleko ołtarza, w pierwszej ławce. Dobrze ją słyszałem. W pewnym momencie zauważyłem, że modli się coraz szybciej, do tego stopnia, że nie mogła wypowiedzieć do końca zdań a nawet słów. Wreszcie zaczęła syczeć. Osoby, które obok niej stały, powiedziały mi później, że w miarę jej modlitwy ogarniał je coraz większy lęk. Miałem z nią porozmawiać na temat tej modlitwy, ale już więcej nie pojawiła się w naszym kościele. Osobę tą znałem z kursu ewangelizacyjnego, na którym upadła i były z nią spore kłopoty, ponieważ nie mogła dojść do siebie. Była to osoba bardzo rozmodlona. Kilkakrotnie miałem też do czynienia z fałszywymi proroctwami. Dlaczego fałszywymi? Ponieważ potępiały cała wspólnotę i zawierały pewne sprzeczności.”

 

KTO WERYFIKUJE CHARYZMATY?

Nie osoba, która uważa, że ma charyzmat, lecz wspólnota, której charyzmat ma służyć, a ostatecznie pasterze Kościoła.

Jak rozróżnić charyzmat prawdziwy od fałszywego? O charyzmacie świadczą owoce. Jeżeli chodzi o proroctwa, to przede wszystkim nie mogą one sprzeciwiać się Pismu Świętemu ani nauce Kościoła. Proroctwa z inspiracji Ducha Świętego nie będą skierowane przeciwko jakiejś konkretnej osobie, nie będą miały na celu poniżenie lub potępienie kogoś. Według św. Pawła charyzmaty powinny służyć zbudowaniu: “Wszystko niech służy zbudowaniu” (1 Kor 14,26). Będzie podejrzane proroctwo potępiające wspólnotę jako całość, albo takie, które może doprowadzić do zamieszania i podziałów we wspólnocie. Św. Paweł poucza: “Bóg bowiem nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju” (1 Kor 14,33). Będzie też budziło podejrzenie proroctwo niejasne, nie wiadomo, do kogo skierowane, na które nikt we wspólnocie nie reaguje. Charyzmat poznania nie jest prawdziwy, jeśli się nie sprawdza. Charyzmat uzdrawiania nie jest prawdziwy, jeżeli w wyniku modlitwy danej osoby nie ma uzdrowień. Duże znaczenie ma też, kim jest osoba, która uważa się za charyzmatyka, czy jest religijna, czy nie jest zniewolona przez jakieś zło, czy jest psychicznie zrównoważona, czy nie miała wcześniej kontaktu z okultyzmem.