DAR ROZEZNAWANIA DUCHÓW

 

„Umiłowani nie każdemu duchowi dowierzajcie, ale badajcie duchy, czy są z Boga” (1J 4,1)
„Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu.” (1P 5,8-9)

 

Wiemy, że na drodze do osobistej świętości- zjednoczenia z Bogiem Ojcem, Synem i Duchem Świętym napotykamy na wiele przeszkód. Wśród nich są nasze grzechy, słabości innych, ale największe niebezpieczeństwo czyha ze strony osobowego przeciwnika, o którym Jezus powiedział: “Bójcie się raczej tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle” (Mt 10,28). Potrafi on dla zmylenia człowieka posługiwać się Słowem Bożym, przybierać postać anioła światłości, a więc kogoś, kto proponuje dobre wybory i rozwiązania, a nawet wprowadzić duszę w stan pocieszenia duchowego.

Charyzmat rozeznawania duchowego pomaga rozpoznać podstępy złego ducha, odróżniać je w sposób czytelny od poruszeń pochodzących od Ducha Świętego. Polega na umiejętności zrozumienia, czy dane dzieło, dane zachowanie pochodzi od Boga, od człowieka, czy od złego ducha i czy dany plan jest zgodny z wolą Bożą, czy też nie.

W praktyce ignacjańskiego rozeznawania zakłada się, że Bóg nieustannie komunikuje się z człowiekiem w jego afektywno-duchowej sferze poprzez różnego rodzaju wewnętrzne poruszenia. Również zły duch jest w stanie oddziaływać na tę sferę. Z tego powodu rozeznawanie wymaga dobrego wglądu w siebie, umiejętności identyfikowania, nazywania, obserwowania owych poruszeń. Konieczny jest też nawyk refleksji nad tymi doświadczeniami. Poprzez ćwiczenie się np. w ignacjańskim codziennym rachunku sumienia (ĆD 43) osoba z czasem nabywa zdolności intuicyjnego wyczuwania i rozpoznawania afektywno-duchowych poruszeń i ich kierunku, a także uczy się reagowania na stany pocieszenia i strapienia.

To pomaga jej w kształtowaniu dyspozycji niezbędnych w procesie rozeznawania i odczytywania Bożej woli, na co składają się jeszcze inne elementy, np. trzy czasy wyboru (ĆD 175-189). Celem rozeznawania jest prowadzenie życia w jak największej bliskości i zjednoczeniu z Bogiem. W jezuickiej tradycji jest ono wyrazem wyznaczonych przez św. Ignacego ideałów ciągłego szukania i znajdowania Boga we wszystkich rzeczach i przyłączania się do Boga już działającego pośród świata, tak jak On tego chce.

Zatem każdy z nas może ćwiczyć się w umiejętności rozeznawania duchów, robiąc codzienny rachunek sumienia i analizując myśli, poruszenia jakie pojawiały się w ciągu dnia w jego umyśle i sercu.

 

DZIAŁANIE DUCHÓW POZNAJEMY PO OWOCACH

Owoce dobrego ducha:
radość, wesele, usuwa wszelki smutek i lęk, pocieszenie, pokrzepienie, wlewa w serce nadzieję i pokój” (por. Ga 5, 22-23, ĆD św. Ignacego z Loyoli)

Owoce złego ducha:
“nierząd, nieczystość, wyuzdanie, bałwochwalstwo,czary, nienawiść, spory, zawiść, gniewy, pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne, zły duch  podsuwa także pozorne racje, wątpliwości, wprowadza zniechęcenie, zamieszanie i zamęt do serca człowieka, niepokoi fałszywymi racjami, stawia przeszkody” (por. Ga 5, 19-21 , ĆD św. Ignacego z Loyoli)